mój mały świat

Jutro wraca mój mąż. Moja przyjaciółko miałaś rację zleciało choć początki były trudne. Cieszę się że jutro go zobaczę co prawda będę mogła cieszyć się nim tylko dwie godzinki ale w weekend to nadrobimy  mam nadzieje iż malarze nie popsują mi niedzieli. 

Nie chce pisać bo się boję że będę ślimtać nad klawiaturą. Mojego męża nie ma a wraca dopiero za tydzień i dwa dni buuuuuuuuuu :(. Staram się wypełniać sobie czas na maksa aby nie było jednej wolnej chwili dla mojego umysłu. Najgorszy był chyba poniedziałek. Zresztą co tu ukrywać w niedziele wróciłam i było dobrze bo po powrocie jechałam do pracy a rano w poniedziałek co pusto pusto i jeszcze raz pusto. Ja wiem da się przeżyć ale jest ciężko. 

Tak coraz bliżej wyjazdu mojego chopka a także i mój bo jadę z nim na weekend szkoda że tylko na weekend ale cóż praca, praca i jeszcze raz praca. Nawet nie chce mi się o tym pisać  powalony kurs musi być w sobotę nie można go przełożyć na za tydzień. Nie umiem tego przeboleć. Cóż będę musiała się z tym pogodzić trudno.     

Jeśli chodzi o zapytanie mnie o ten wyjazd to mój mąż twierdzi że po co. On rządzi w domu i nie będzie mi się spowiadał bo jak stwierdził za nie długo będzie musiał ze mną konsultować wyjście na ławkę więc musi pokazać kto tu jest panem. Ciekawe że do tej pory jakoś decyzje były wspólne ale od momentu kiedy dowiedział się że może jechać już nic i nikt go nie interesuje. Co pradwa żałuje że nie moge z nim jechać ale pewnie w duchu jest szczęśliwy że odpocznie. Jeden wyjazd i tyle zachodu. Cóż trzeba wytrzymać nie ma wyjścia.

W domu nie ciekawa atmosfera. Wszyscy żyjemy w stresie chyba bo ciągle się kłócimy i coś jest nie tak. Wczoraj teściowa się do mnie nie odzywała przez cały dzień a miała nerwy przez to iż spytałam czy da mi kasę na te bilety które mam jej kupić a ona stwierdziła a co niby robie tyle że ja to raczej przez ściany nie widzę.  No i koniec gadki przez cały boży dzień. Jak coś chciała to gadała mojemu mężowi aby sprawdził ale mnie już nie powiedziała. Dziś natomiast od momentu jak wstałam zdąrzyłam pokłócić się z mężem. Byle głupstwo wyprowadziło go z równowagi bo nie powiem wkurzył się na teściową za wczoraj ale to nie znaczy że może się na  mnie wyżywać.

Odkąd dowiedziałam się że mój mąż ma wyjechać na dwa tygodnie towarzyszą mi mieszane uczucia. Z jednej strony wiem ile to dla niego znaczy i dlatego nic nie mówię z drugiej strony dziwię się bo wcale nie zapytał mnie o zdanie a to chyba powinna być nasza wspólna decyzja.  Oświadczenie dostałam i tyle a moje zdanie się nie liczy. Wczoraj tłumaczył mi że kasa potrzebna że te dwa tygodnie szybko zlecą a ja wcale nie jestem pewna czy to tak szybko zleci. Pierwszy raz od pięciu lat wyjeżdza na tak długo sam :(. Wiem chce dobrze a ja nawet na weekend nie będę mogła pojechać bo muszę pracować i szlak chce mnie trafić. Akurat teraz muszą byc te kursu aż chce mi się wyć /ałuałuału/.

Lipiec będzie ciężki z pewnością bo nie będę miała ani jednego dnia wolnego nawet weekendy chodzę do pracy i to w każdy aż do końca. No i urodziny z których muszę się urywać bo do pracy. Teściowej urodziny a raczej dzień w którym je robiła zleciał na gonitwie. Rano oddałam klucze lasce która otwierała ośrodek potem sklep i zakupy. Robienie potraw na stół jak przyjdą goście i dłużący się czas oczekiwania na telefon.  Potem wypad po samiczkę do faceta którego nie znamy no i powrót w sobotę koszmar. Znowu coś porobiłam no i jest oczekiwany telefon koniec jade z kluczami. Więc ubrałam się zabrałam klucze i jechałam z mężem popracować. Przyjechałam goście siedzieli no i nie załapałam się na ciastko i kawę bo już była kolacja :(. W niedzielę do południa luzik a o pierwszej telefon koniec można jechać tyle że tym razem sama jechałam bo mój mąż źle się czuł.  Zrobiłam swoje i do domciu i tym sposobem pół niedzieli w ......... Kolejny weekend podobnie niestety i wszystko było by oki gdyby nie to że robie to za free chyba :(.

Wiemy jak ciężko pracujesz tato!
Bardzo Cię wszyscy kochamy za to
a także za Twe szlachetne serce,
w którym rodzina pierwsze
ma miejsce! W ten dzień świąteczny przyjmij podziękę za wiarę, mądrość, ojcowską rękę. Wysłuchaj życzeń co z serca płyną: Niech wichry mroźne Ciebie ominą!

W sobotę po pracy szybko wziałam kąpiel i fru na urodzinki. Było sympatycznie inaczej niż zwykle. Trochę powspominaliśmy stare dobre czasy wakacje u babci i w górach ach co to były za lata szkoda że nie wrócą. Cieszę się że był mój braciszek z moją pszczółką bo ostatnio tak rzadko mamy okazję gdzieś bywać w czwórkę że już nawet nie pamiętam kiedy to było. To są wierzcie mi naprawdę niezapomniane spotkania. Ta ale praca, studia  zajmują czas bez reszty niestety i już za nie długo będę się mogła o tym przekonać osobiście. W niedzielę wyszedł spontan przyjechała Magda z dzieciakami   i było super. Najpierw kawcia potem plac zabaw, obiad i wyśmienite lody czekoladowo- śmietankowe. Dzieci były w siódmym niebie a my mieliśmy trochę czasu na pogaduchy znaczy kto miał ten miał heh. Mój chopek z Magdą grali w piłkarzyki kartoflem całkiem nieźle im szło biorąc pod uwagę niekonwencjonalną metodę. Mnie moja ukochana Lidka nie odstępowała na krok i wszystko robiłyśmy razem. Siku ze mną, rosołek ze mną, chuśtawki ze mną choć trochę obawiałam się przyszłości owej chuśtawki pod moim ciężarem mogłaby się zerwać. No ale chyba nie ma tak źle bo dalej zipie to znaczy chuśtawka nie ja. W ten oto piękny sposób minął nam weekendzik.   

W sobotę jedziemy do dziadka na urodziny. Mieliśmy najpierw jechać na obiad potem mój mąż stwierdził że na  żaden obiad nie jedzie bo w domu nie je to u kogoś też nie. Cudem  wyprosiłam go aby zjadł u moich rodziców no ale na obiad u dziadków nie było szansy. Moja wola się nie liczyła no może trochę bo powiedział że jak chce mogę jechać sama  a on poczeka aż zjemy i dopiero przyjdzie. No ale życie ma czasem dziwny przebieg bo wczoraj dowiedziałam się że muszę iść do pracy bo jakiś kurs będzie i mnie potrzebują. Więc nic na to nie poradzę i wyszło na to że mój mąż znowu postawił na swoim choć nie brał w tym udziału.

Właściwie to nic ciekawego się nie dzieje chociaż..... moja teściowa nauczyła się obsługiwać komórkę. Nie było by w tym nic dziwnego pod warunkiem że nie wysyłałaby smsów  pod krótki numer z nadzieją że coś wygra. Ta nadzieja a oni chcą aby człowiek wysyłał i wysyłał a kasa leci no i w ten sposób zmarnowała ponad 20 złotych ale to jej sprawa w końcu to ona doładowuje. No ale ludzka wiara i nadzieja czasem mnie rozwala.  

Tak dawno mnie nie było na blogu ale jakoś tak się złożyło. W pracy normalka i nic się nie zmienia choć ostatnio miałam trochę więcej pracy. No ale w tym tygodniu to się zakończy i potem luz. Co do teściowej to powracające pretencję i niezadowolenie wyprowadzają mnie czasem z równowagi. Po pierwsze wkurzają mnie dwa zwroty rano ja mówię cześć a ona zawsze odpowiada dzień dobry nie wiem dlaczego ale mnie to drażni. Drugie hasło doprowadza  mój organizm do niestrawności mianowicie brzmi ono tak byłam we włochach. Działa to na mnie jak płachta na byka.  Po drugie jak coś zrobie to jest źle i następnym razem mam tego nie robić ona sama to zrobi. Ta a potem pretensje że nic nie robie ale jak do cholery mam coś zrobić jak ciągle źle. Nie dojdziesz  ładu ani składu. Czasem mam ochotę się wynieść ale dokąd???

Jakie złożyć Tobie życzenia aby były warte twego westchnienia,
pieniądze - to nie wszystko,
samochód - to złomu składowisko.
W dniu Twego urodzenia takie Ci oto ofiaruje życzenia:
wiele uśmiechów, a mało złości,
Długich lat życia, w szczęśliwości,
dobrego zdrowia i pomyślności,
Jak najmniej smutków, dużo radości,
Dużo przygód, morza wrażeń,
Niech ci towarzyszy zgoda,
Wieczna, tak jak twa uroda,
Moc słodyczy, nic goryczy,
Tego Tobie córka z zięciem życzy!

Wczoraj rozpoczeliśmy sezon karciany nad wodą. Lubię te nasze wypady choć muszę przyznać iż tam jeszcze szybciej leci czas. Dwie  i pół godziny zleciało ani się nie obejrzeliśmy.  Potem do domu ogarnąć się i do roboty. Trochę przerąbane te popołudniówki ale cóż nie narzekam bo lepszy rydz niż nic. Co do teściowej to narazie nie ma tak źle choć czasem te jej miny rozwalają mnie do reszty. No ale przystała na nie gotowanie obiadów i tak trzyma i nawet w niedziele nie robi dwóch dań cud nad wisłą :) normalnie. Tak po za tym to mało się dzieje no może po za moją wtopą w robocie ale to taki mały szczegół o którym napisze w następnym poście.

W tym tak ważnym dzisiaj dniu
Życzę Tobie latek stu
Tyś mi życie kiedyś dała
I już wtedy mnie kochała
Ty mnie dobrze wychowałaś
Abym dobrze w życiu miała
Moje szczęście - Twoje szczęście
W trudzie, w bólu dałaś rękę
Każdą łzę mi nią otarłaś
Pocieszenie mi znalazłaś
Każdy uśmiech odwdzięczyłaś
Byłaś dla mnie zawsze miła
Dzisiaj, Mamo, i codziennie
Mówię Ci, co też tkwi we mnie
W zdrowiu, chcę, byś opływała
I pomyślność zawsze miała
Niech marzenia się spełniają
Szczęście Tobie niech też dają

- dziękuję Ci, że jesteś

No i wszystko wróciło do normy. Mój mąż rano wybywa do miasta a ja zostaje z teściową albo sama. Nie ma już wspólnych wypadów po zakupy zresztą wiedziałam że tak będzie i nie powinno mnie to dziwić. Znowu więcej czasu spędzamy na ławce przed blokiem. Myślę sobie że będzie trzeba się przyzwyczaić ponownie do pewnych zachowań i pewnych nawyków. Ta ale teściowa obiecała że śniadania i kolacje będzie robić minimalne a obiadów prawie wcale zobaczymy czy dotrzyma słowa.   

W sobotę wraca mama nawet nie wiem kiedy to zleciało. Nasze życie w tym czasie było trochę zakupowo imprezowo pracujące. Odwiedziliśmy znajomych oni odwiedzili nas i nie koniecznie o normalnych porach wracaliśmy do domu. Wczoraj na przykład impreza zaczeła się o 20 a w domu byliśmy koło północy. No tak ale jak się pracuje popołudniu a znajomi po dziesięć godzin to kiedy się umawiać tylko wieczorem. Zakupy natomiast robiliśmy w jednym z hiper i można by powiedzieć że notorycznie.  Jak nie ciuchy to jedzenie a zwłaszcza sery (mniam) ale przynajmniej dwa razy w tygodniu jak nie trzy gościliśmy w sklepie. Jeżeli chodzi o pracę to wychodziłam z domu przed piętnastą a wracałam różnie zależy ile było roboty.  Zdarzało się nawet iż po pracy jechałam do sklepu aby rano trochę ogarnąć  mieszkanie i się wyspać.  No i zapomniałabym  pochwalić mojego męża spisał się na medal. Rano śniadanko kawcia a jak wracałam po dwunastce to nawet kolację robił. Razem na zakupy jeździliśmy i wogóle mój mąż  zasługuje na order. Ogólnie było świetnie. Oby więcej takich miesięcy.

Odkąd skończyłam pracę u malutkiej nie za dużo się dzieje w moim życiu. Rano śniadanie, pranie, zakupy, coś posprzątam  i jest południe. Po drugiej wymiatam do pracy i wracam wieczorem i oczywiście kolacja znowu coś porobie i jest późny wieczór.  Niby więcej wolnego a leci jak *******. Mam plan poszukania jakiegoś zajęcia do południa bo nie ukrywam kasa jest potrzebna a jak to ostatnio stwierdziłam w tej kwestii to ja jestem głową rodziny a mój mąż szyją /heh/. No i to by było na tyle.

Długi weekend zleciał szybko  na imprezowaniu z umiarem oczywiście. W czwartek byliśmy sami i to też jest dobre zwłaszcza w mojej sytuacji mogłam nacieszyć oko mężem :). W piatek jak już wspominałam impreza u mojej drugiej rodzinki a w sobote u kumpla do południa spędziliśmy czas.  Wieczorem około 21  wybraliśmy się  do szwagra na mecz  wiem nie najlepsza pora na odwiedziny  ale to w końcu on nas zaprosił. No a dziś do południa byliśmy w kościele na komunii córki od kolegi dać mały drobiazg. Potem obiad trochę leniuchowania no i zrobił się wieczór. Cóż wszystko co dobre ma swój koniec.